Dag eenenvijftig: de beloofde chocolade
Voor het eerst sinds 27 juli kreeg Trudy bezoek: de levenslange vriendin van het chocoladegesprek, met de beloofde reep. Alert, blij — en onveranderd vastbesloten: weg uit de gesloten instelling, naar huis of naar een plek in Gouda naar haar eigen keuze.
Vandaag kreeg mijn moeder bezoek. De levenslange vriendin die lezers kennen uit het bericht van 2 augustus — het chocoladegesprek — stond aan haar bed. Het eerste vertrouwde gezicht sinds het bezoek van 27 juli, ruim vier weken geleden.
Zij trof haar alert aan. En blij — zichtbaar blij dat er iemand was die haar kent van vroeger, van thuis, van haar eigen straat.
En ze bracht mee wat ze ruim drie weken geleden had beloofd: de reep pure chocolade waar mijn moeder zelf om vroeg. Het kleinste dat ze toen durfde te vragen. Vandaag lag hij in haar handen.
Het bezoek brak de eentonigheid waaraan zij sinds 6 juli is onderworpen — dag na dag, achter dezelfde gesloten deur. Eén middag was alles even anders: een bekende stem, een herinnering aan haar eigen leven, chocolade.
En haar vastberadenheid? Onveranderd. Zo mogelijk sterker dan ooit. Haar wens, opnieuw in haar eigen woorden: weg uit de gesloten instelling. Naar huis — of naar een passende plek in Gouda, dicht bij haar eigen mensen. Haar keuze. Zoals de wet het bedoelt.
De familie voert het tempo op. Elke officiële weg die openstaat, wordt bewandeld — tegelijk, niet na elkaar. En parallel daaraan: wie deze situatie heeft veroorzaakt, zal daarover verantwoording afleggen, langs de wegen die daarvoor bestaan. Niet uit wraak. Uit principe. Omdat een heldere vrouw van drieëntachtig niet eenenvijftig dagen achter een gesloten deur hoort zonder dat iemand haar heeft uitgelegd waarom.
Dit is dag eenenvijftig. Ze vroeg ons te blijven duwen. Vandaag proefde ze chocolade, en zag ze een gezicht van thuis. Ik schrijf op wat er gebeurt, omdat mijn moeder het zelf niet kan — en omdat er een dag komt waarop mensen zullen vragen hoe dit heeft kunnen gebeuren.
We zijn nog niet klaar.