Dag eenendertig: de lijn blijft stil
Dinsdag en vandaag belde ik de afdeling op het afgesproken tijdstip. Er kwam geen contact tot stand. Ondertussen was er ook voortgang: het eerste gesprek met de onafhankelijke mantelzorgmakelaar.
Sinds het gesprek over de reep chocolade probeer ik mijn moeder opnieuw te bereiken. Dinsdag en vandaag belde ik de afdeling, op het afgesproken tijdstip, binnen de geldende afspraken.
Drie keer kreeg ik te horen dat er werd gegeten. Twee keer werd er niet opgenomen; later werd mij gezegd dat men het waarschijnlijk druk had en dat ik het later opnieuw kon proberen.
Er is deze week geen contact met haar tot stand gekomen. Elke poging is vastgelegd in het dossier. Gedateerd. Compleet.
Er was ook voortgang. Maandag vond het eerste gesprek plaats met de onafhankelijke mantelzorgmakelaar. Het was een goed en open gesprek: zij begrijpt de situatie, wint zelf informatie in bij de betrokken zorgprofessionals, en denkt mee over de mogelijke routes — met het realisme dat daarbij hoort.
Wat uit dat gesprek vooral overeind blijft: de weg terug begint bij mijn moeder zelf. Haar wens is helder, en ze herhaalt hem tegen iedereen die haar spreekt. Over de stappen die daarbij horen, schrijf ik hier niet. Die staan in het dossier.
Dit is dag eenendertig. Ik schrijf op wat er gebeurt, omdat mijn moeder het zelf niet kan — en omdat er een dag komt waarop mensen zullen vragen hoe dit heeft kunnen gebeuren.
We zijn nog niet klaar.