Dag drieëndertig: de telefoon gaat over

Sinds het laatste gesprek probeer ik mijn moeder elke dag te bereiken, op het afgesproken tijdstip, binnen de geldende afspraken.

Het verloopt de afgelopen dagen telkens hetzelfde. De receptie neemt op en verbindt mij door naar de afdeling. Daar gaat de telefoon over — soms tot vijf minuten lang. Er wordt niet opgenomen. Dan is het belmoment voorbij.

Er is deze dagen geen contact met haar tot stand gekomen. Hoe het nu met haar gaat, weet ik dus niet uit de eerste hand. Elke poging is vastgelegd in het dossier: datum, tijdstip, verloop. De instelling is schriftelijk verzocht het belmoment te borgen en te bevestigen hoe het met haar gaat.

Ondertussen werkt de familie verder aan de vraag hoe dit op 6 juli heeft kunnen gebeuren. Dat gaat langzamer dan gehoopt. Verzoeken om informatie worden afgewezen met een beroep op privacywetgeving, en met de mededeling dat alle contact via de aangewezen eerste contactpersoon moet verlopen. Ook dat is telkens vastgelegd: wie er is benaderd, wat er is gevraagd, en wat het antwoord was.

Wat wél vaststaat: de laatste keren dat zij werd gesproken — door haar zoon, en door een levenslange vriendin — was zij helder, rustig en onveranderd in haar wens. Ze wil naar huis.

Dit is dag drieëndertig. Ik schrijf op wat er gebeurt, omdat mijn moeder het zelf niet kan — en omdat er een dag komt waarop mensen zullen vragen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

We zijn nog niet klaar.